Uczestnicy

„Requiem dla gospodyni” Wiesław Myśliwski
Amatorski Teatr Dramatyczny im. J. Żmudy – MDK Stalowa Wola

„Amok moja dziecinada” Thomas Freyer
Akademicki Teatr Remont – Gliwice

„Gramy o wszystko” Ryszard Polaszek
KRZESIWO – Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Słabowidzących nr 8 – Warszawa

„Małgorzaty”
Teatr EPIDEMIA – Bieruński Ośrodek Kultury -Bieruń

„Panakeia”
Teatr NOWEGO – Stowarzyszenie Sztuka Kultury – Gryfino

„Miasto ślepców”- na motywach powieści Jose Saramango
Studenci Wydziału Teatru Tańca w Bytomiu PWST w Krakowie


„Requiem dla gospodyni” Wiesław Myśliwski
Amatorski Teatr Dramatyczny im. J. Żmudy (Miejski Dom Kultury – Stalowa Wola)
Reżyseria: Aneta Adamska
Scenografia: Roman Siwulak

Akcja dramatu „Requiem dla gospodyni” toczy się współcześnie, w wiejskiej chałupie w dzień czuwania przy właśnie zmarłej Gospodyni. Nie ma kto zasiąść w kuchennej izbie za stołami. Nikt z sąsiadów nie przyszedł czuwać przy nieboszczce, jak mówi wielowiekowa tradycja. Jedynie pastuch Boleś stara się być wierny staremu porządkowi: chodzi po wsi i zaprasza na uroczystość każdego, kogo spotyka. Ci, którzy przybywają w ogóle nie zauważają, że ktoś umarł. Skupieni na jedzeniu i własnych problemach, śmierć traktują jako coś nierzeczywistego i obcego.
Wiesław Myśliwski sprawdza dzisiejsze człowieczeństwo w konfrontacji z doświadczeniem śmierci. Autor tworzy przegląd typowych postaw i zachowań ludzkich, pokazuje jak gwałtowne zmiany zaszły w naszej świadomości, jak trudno jest nam się ze sobą porozumieć. Diagnoza Myśliwskiego jest pesymistyczna: w dzisiejszym świecie życie nie zgadza się ze śmiercią. Rozluźniają się więzy krwi, a tradycje pokoleń odchodzą w zapomnienie.


„Amok moja dziecinada” Thomas Freyer
Akademicki Teatr Remont (Gliwice)
Scenariusz, reżyseria: Grzegorz Kempinsky
Scenografia: Anna Polak
Muzyka: Marcin Muller

„Amok moja dziecinada” to sztuka zainspirowana tragicznymi wydarzeniami w Erfurcie w 2002 roku, kiedy to licealista zabił kilku swoich nauczycieli i kolegów.
„Prosta scenografia – białe krzesła w na ciemnym tle i młodzi ludzie – uczniowie, opowiadający o sobie, skarżący się, krzycząc niemal: „zauważcie nas, bo my tu jesteśmy”, ale wszyscy są obojętni na ich los i nikt nie dostrzega wołania o pomoc, aż w końcu dochodzi do tragedii, gdzie chłopak, chcąc zwrócić na siebie uwagę, terroryzuje szkołę, w której się uczy i zabija nauczycieli i swoich kolegów. Jednak końcowa scena z pieśnią „Nic nie może przecież wiecznie trwać” w tle, daje nadzieję na lepsze jutro dla tych dzieciaków, które z takim przejęciem wykrzyczały wszystko, co ich bolało.” (Maria Motaj-Dziaczko)


„Gramy o wszystko” Ryszard Polaszek
KRZESIWO (Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Dzieci Słabowidzących nr 8 – Warszawa)
Scenariusz, reżyseria: Ryszard Polaszek

Czasy się zmieniają, ale bez względu na epokę jedno wciąż pozostaje niezmienne – ludzkie pragnienie wolności. Ciągle o nią walczymy, mówimy o niej, cieszymy się tym, że możemy z niej korzystać. A jeśli wolność jest tylko iluzją? Może jej niedobór i bogactwo tak naprawdę nie różnią się od siebie, a nasz gatunek od zawsze nosi w sobie potrzebę zniewolenia?
„Gramy o wszystko” to przepełniona ironicznym humorem diagnoza, zarówno czasów słusznie minionych, jak i tych, w których przyszło nam żyć. Pomiędzy, z pozoru niewinnymi scenkami, przewija się gorzka refleksja na temat kondycji współczesnego człowieka, jego umiejętności korzystania z wolności i poszukiwania bliskości z innymi ludźmi. Co ma z tym wspólnego piłka nożna? Odpowiedzi szukajcie na scenie!


„Małgorzaty”
Teatr EPIDEMIA (Bieruński Ośrodek Kultury – Bieruń)
Scenariusz, reżyseria, choreografia: Michał Sabat
Scenografia: Krzysztof Jasiewicz
Opracowanie muzyczne: Jacek Kowalski – Krawczyk

Spektakl inspirowany „Mistrzem i Małgorzatą” Michaiła Bułhakowa.

Skąd pomysł na adaptację tak wybitnego i wielowątkowego dzieła literackiego?
„Tak naprawdę sprawił to sen o dwóch kobietach kołyszących się na huśtawkach. Zaraz po przebudzeniu – mówi autor inscenizacji i reżyser Michał Sabat – spojrzałem na swoją półkę z książkami. Pierwszą pozycją, na której zatrzymał się mój wzrok była książka Bułhakowa”.
I tak od sennego marzenia zaczęła się realizacja adaptacji scenicznej utworu w dość trudnej formie, jaką jest konwencja teatru fizycznego – pantomima.
Intencją reżysera nie jest opowiadanie fabuły książki, ale próba odpowiedzi na pytanie: czy człowiek może żyć nie wierząc w żadne wartości. Mistrz jest więc tutaj człowiekiem współczesnym, szukającym życiowej drogi. Huśtawka obecna w inscenizacji to symbol dużej amplitudy nastrojów i emocji, które towarzyszom tym poszukiwaniom.
W 2014 r. na 41.Rypińskiej Wiośnie Teatralnej, w konkursie na najlepszy spektakl „Małgorzaty” zdobyły trzecie miejsce (na 23 startujące w konkursie przedstawienia).


„Panakeia”
Teatr NOWEGO (Stowarzyszenie Sztuka Kultury – Gryfino)
Scenariusz, reżyseria: Ewa Chmielewska, Dominik Smaruj

Teatr NOWEGO, dawniej Teatr Na Chwilę, jest autorskim teatrem niezależnym, który funkcjonuje w Szczecinie. Tworzą go młodzi, ale dojrzali i doświadczeni aktorzy: Ewa Chmielewska i Dominik Smaruj.
Spektakle realizowane są w formie określanej przez twórców jako postmodernistyczną – cechuje je zabawa konwencjami, eklektyzm form, pluralizm i złożoność.
Impulsem do powstania spektaklu „Panakeia” były aktualne konflikty polityczne oraz obraz współczesnego człowieka, na którego silny wpływ wywarła kultura masowa. Spektakl zrealizowany w formie przeplatającej tragedię z komedią pozwala nam śmiać się przez łzy. Przedstawia groteskową hiperbolę rzeczywistości.
 „Otwierasz oczy i co widzisz? Telewizor. Kolorowe reklamy, przyjemne dźwięki i treści sprawiają, że czujesz się bezpiecznie. Nie wyglądaj za okno, tam zobaczysz świat o krok od zagłady. Świat końca historii i wielkich narracji. Poddający w wątpliwość wszelkie systemy wartości. Świat rozkładu.”


„Miasto ślepców” na motywach powieści Jose Saramango
Studenci Wydziału Teatru Tańca w Bytomiu PWST w Krakowie
Reżyseria, choreografia: Agnieszka Michalik
Wykorzystane utwory muzyczne: MEREDITH MONK – „Biography”, „Dolmen Music”,
DREKOTY – „Plan B”

Spektakl porusza problem człowieka żyjącego w dobie rewolucji cywilizacyjnej i technologicznej, a mianowicie zaniku prawdziwych relacji międzyludzkich na rzecz wirtualnej rzeczywistości. Związane z tym jest ciągłe uczucie niepewności i zagubienia, rozdarcia pomiędzy różnymi modelami życia, braku ostatecznych wskazań dotyczących życia. Jest to krótka forma teatru tańca, oparta na autentycznej ekspresji ciała, wynikającej z wewnętrznego impulsu, będącej ruchową interpretacją książki Jose Samarango „Miasto ślepców”, a jednocześnie nawiązującą do kondycji współczesnego człowieka.