Jury

Leszek Mądzik

Założyciel Sceny Plastycznej KUL, twórca jej piętnastu spektakli, także autor kilkunastu scenografii w teatrach Polski, Portugalii, Francji i Niemiec, wykładowca w kilku szkołach artystycznych, profesor poznańskiej ASP, uczestnik kilkudziesięciu festiwali teatralnych na pięciu kontynentach, laureat wielu z nich – już dawno temu ukochał sobie teatr bez słów.
Jak sam twierdzi, źródłem milczenia w jego spektaklach jest głębokie przeświadczenie, iż istnieją dziedziny ludzkiej rzeczywistości, które nie poddają się słowu.

Mówiąc o nich, nieuchronnie je kaleczymy i zniekształcamy. Można jednak przekazać ich głębię i prawdę, stosując odpowiednie środki artystycznego wyrazu. Mądzik usiłuje wypowiedzieć niewypowiedzianą ludzką rzeczywistość przy pomocy światła, rytmu i nastroju. Bo to, co w nas najgłębiej i najskrzętniej ukrywane – ostateczne namiętności i stany egzystencjalne, nigdy w pełni nie docierają do świadomości i nie dają się ogarnąć rozumem.

„Miłość, wiara, świętość, przerażenie, poczucie skończoności, śmierć – oto co zaludnia przestrzeń tych spektakli” – napisał Mądzik, gdy został zmuszony do „autorskiej” wypowiedzi na temat swej twórczości. Lubelski artysta w swym „kosmicznym” teatrze ożywia i rehabilituje zagrzebane w pamięci archetypy, przywracając widzom możliwość przedracjonalnego oglądu świata.
Ulotne, kruche uniwersum jego widowisk kreują cienie i ruchy wysmakowanych form plastycznych poddanych rytmowi wyznaczonemu przez muzykę. Widz pozostaje na swym miejscu „samotny w tłumie”, jest bowiem oddzielony mrokiem od innych widzów i od sceny. Swą wyobraźnią przedziera się przez inne wymiary rzeczywistości opanowane przez dobre i złe moce, dążąc do porozumienia się ze światem – tym na scenie i tym poza nim.

Scenograf, reżyser, dyrektor teatru (ur. 5 II 1945 w Bartoszowinach na Kielecczyźnie). Syn żołnierza Armii Krajowej, więzionego po II wojnie świat., dzieciństwo spędził u podnóża Gór Świętokrzyskich, w równym stopniu chłonąc piękno ojczystej przyrody i starych zabytków, jak ślady ludzi tej ziemi i jej historii. Uczył się w Liceum Plastycznym w Kielcach (1960-65), trzykrotnie bez powodzenia zdawał do ASP (w Warszawie, Krakowie, Poznaniu); studiował (od 1966) na Wydz. Historii Sztuki KUL, gdzie zetknął się z teatrem. Zanim założył 1969 – Scenę Plastyczną KUL, współpracował z T. Akademickim KUL jako scenograf przedstawień reżyserowanych przez I. Byrską (Wanda C. Norwida, 1967), M. Kotlarczyka (Amor Divinus — Tryptyk Staropolski 1968), J. Zawieyskiego (Mąż doskonały 1968) oraz T. Gong 2 A. Rozhina (Testament F. Villona, 1968; Wyznania mordercy 1970). Cykl przedstawień autorskich na Scenie Plastycznej KUL rozpoczął 24 III 1970 premierą wg własnego scenariusza, z własną scenografią (Ecce Homo, reż. J. Lodek), a następnie do 2000 dał 16 przedstawień. M. zrezygnował z warstwy słownej, aktora uczynił elementem obrazu, który wspomagany światłem i oszczędnie dozowanymi efektami dźwiękowymi staje się wizją plastyczną, wyrażająca filoz. przesłanie do widza o przemijaniu i śmierci. Konstrukcja przedstawienia ma każdorazowo swój początek w konkretnych przeżyciach artysty, w doznaniach z dzieciństwa i obrazach pamięci: Tchnienie (1992, z muz. S. Radwana), powstało z żalu po ojcu i zetknięcia z lodowatością śmierci i śnieżycy, Wędrowne (20 IV 1980, z muz. Z. Koniecznego) — z zapamiętanego zetknięcia się martwej materii z żywym organizmem w kryptach Kościoła na Św. Krzyżu, ze spotkania z żywiołem wody w przedstawieniach Włókna (2 V 1973, z muz. S. Dąbka), Wilgoć (23 IV 1978, z muz. J.A.P. Kaczmarka), Wrota (1989, z muz. P. Gintrowskiego), z innymi żywiołami świata i potęgą ludzkich uczuć, jak erotyka, miłość, cierpienie, lęk, rozpacz, nadzieja w realizowanych kolejno przedstawieniach: Narodzenia (2 IV 1971), Wieczerza (23 III 1972), Ikar (24 IV 1974 we Freiburgu i 16 V w Lublinie), Piętno (25 III 1975), Zielnik (11 V 1976), Brzeg (13 XI 1983), Pętanie (30 XI 1986), Szczelina (23 X 1994), Kir (11 X 1997), Całun (20 X 2000). Współpracował także z teatrami dram. w Lublinie (Iwanow A. Czechowa, w reż. I. Gogolewskiego, T. im. J. Osterwy 1981), Łodzi (Pornografia W. Gombrowicza, w reż. A. Maja. 1982; Legenda S. Wyspiańskiego, w reż. tegoż, 1983) i Warszawie (Kasandra K. Wolfa, T. Studio 1992), w teatrze lalek (Dokąd pędzisz koniku? R. Moskowej, w reż. W. Fełenczaka, T. Lalki i Aktora im. J.Ch. Andersena w Lublinie 1978). Prowadził liczne warsztaty teatr., organizował własne wystawy i wystawy innych, zawsze artystów najbardziej osobiście oryginalnych. Otrzymał liczne wyróżnienia i nagrody: Nagroda Młodych im. W. Pietrzaka (1974), wyróżnienie na Świat. Praskim Quadriennale Scenografii i Architektury Teatr (1983), Międzynar. Nagrodę Krytyków na Festiwalu T. Eksperymentujących w Kairze (1991). Wydał: Mój teatr (2000), Fotografia. Faktura. Czas. Sacrum. Postać (2002), album własnych zdjęć, ze wstępem A. Wajdy,  nagroda specjalna na Festiwalu Teatralnym w USA.

Jest autorem wielu scenografii w teatrach polskich, portugalskich, francuskich i niemieckich. Prowadził zajęcia ze studentami na zaproszenie uniwersytetów i szkół artystycznych m.in. w Helsinkach, Berlinie, Amsterdamie, Waszyngtonie, San Francisco, Bonn, Hamburgu, Lyonie, Pradze, Buffalo, Rennes, Dublinie, Rydze, Poznaniu. Obecnie związany jest z Akademią Sztuk Pięknych w Warszawie, prowadząc tam zajęcia w Katedrze Scenografii.

Laureat wielu odznaczeń, m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Srebrny Medal „Gloria Artis”, wyróżnienie specjalne Totus. W listopadzie 2014 roku papież Franciszek uhonorował Leszka Mądzika krzyżem zasługi medalem „Pro Ecclesia et Pontifice”, przyznawanym w dowód uznania dla zaangażowania w pracę na rzecz Kościoła.

Rok 2015 dla Leszka Mądzika jest Rokiem Jubileuszowym – w tym czasie obchodzone będzie 45-lecie istnienia Sceny Plastycznej KUL oraz 70. urodziny Artysty.

Jan Peszek

(ur. 13 lutego 1944 w Szreńsku) – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, reżyser teatralny i pedagog.

Filmografia
• 1969: Znaki na drodze – kierowca Bakalarzewicz
• 1971: Szerokiej drogi, kochanie – mężczyzna przy poczcie
• 1975: Żelazna obroża – dziennikarz
• 1979: Epizod
• 1979: Podróż do Arabii – Jan Rościszewski
• 1981: Był jazz – Gajec z UB
• 1982: Bluszcz – Wojtek
• 1983: Ostrze na ostrze – zakonnik Stanisław Zgurski
• 1984: Pismak – Sykstus
• 1984: Rozalka Olaboga – inżynier (odcinek 6)
• 1984: Rycerze i rabusie – zakonnik Stanisław Zgurski (odcinek 7)
• 1986: Na kłopoty… Bednarski – jubiler Johann Gerhard (odcinek 6)
• 1986: Prywatne śledztwo – Marek, przyjaciel Rafała
• 1987: Trójkąt Bermudzki – Ludwik Włodarski
• 1988: Łabędzi śpiew – Stefan Dziedzic
• 1988: Schodami w górę, schodami w dół – Eustachy Lilipowski
• 1989: Bal na dworcu w Koluszkach – Horacy
• 1990: Prominent – pisarz Pióro
• 1990: Korczak – Max Bauer
• 1990: Pożegnanie jesieni – hrabia Jędruś Łohoyski
• 1990: Ucieczka z kina „Wolność” – Raskolnikow
• 1990: Zakład – dyrektor zakładu Wygon
• 1990: Życie za życie, Maksymilian Kolbe – ojciec gwardian w klasztorze w Niepokalanowie
• 1991: Ferdydurke – Młodziak
• 1991: Panny i wdowy – aktor Stanisław Chmurka
• 1991: Panny i Wdowy – aktor Stanisław Chmurka (odcinek 4 i 5)
• 1991: V.I.P. – Delekta, wiceminister spraw zagranicznych
• 1991: Kobieta na wojnie – doktor Emil Breslauer
• 1992: Kiedy rozum śpi – Kaltfisch
• 1993: Czterdziestolatek. 20 lat później – Konstanty Zioło, doktor filozofii (odcinek 13)
• 1993: Straszny sen Dzidziusia Górkiewicza – hrabia Jaromir
• 1994: Spis cudzołożnic – dziekan
• 1994: Śmierć jak kromka chleba – major WP, przedstawiciel WRON
• 1995: Łagodna – lekarz
• 1995: Les Milles – Alexander Hazenfoeder
• 1996: Dzień wielkiej ryby – Jan
• 1996: Ekstradycja 2 – ksiądz Jan, przyjaciel Halskiego (odcinek 8)
• 1996: Maszyna zmian. Nowe przygody – Pułkownik Matula (odcinek 5)
• 1996: Nocne graffiti – Rafał Nowak, producent narkotyków
• 1997: Darmozjad polski – Juliusz
• 1997: Sława i chwała – Szuszkiewicz, prawnik Bilińskich (odcinki 4, 5 i 7)
• 1999: Na plebanii w Wyszkowie 1920 – ksiądz Wiktor Mieczkowski
• 1999: Policjanci – ksiądz Kotlarczyk (odcinek 10)
• 1999: Rodzina zastępcza – ojciec Romka (odcinek 12)
• 2001: Eukaliptus – lekarz zmieniający płeć Grzbieta
• 2001: Listy miłosne – lekarz Jerzy, kochanek Teresy
• 2001: Marszałek Piłsudski – kapitan Józef Rybak
• 2003-2005: Defekt – Jan Ginter
• 2003: Ubu Król – Ubu
• 2004: Pręgi – redaktor
• 2004: Spam – ordynator
• 2005: Boża podszewka II – profesor Witold Romahn (odcinki 6, 11 i 12)
• 2007: Tajemnica twierdzy szyfrów – profesor Hans Kunze

Adam Walny

Adam Walny (ur. 21 maja 1972) – lalkarz, reżyser, aktor. Jest absolwentem Liceum Sztuk Plastycznych w Supraślu ze specjalizacją snycerz oraz Akademii Teatralnej w Warszawie jako reżyser teatru lalek.W 1999 roku założył własny teatr, z którym gościł na wielu prestiżowych festiwalach teatralnych w Polsce i za granicą (m.in. Liepaja, Villiandi, Alytus, Turnov, Łódź, Ostrów Wlkp., Toruń, Częstochowa, Poznań, Kwidzyn), ze spektaklami „Kuglarz i Śmierć”, „Genesis”, „Motyl”, „Kamieniarz”, „Misterium Narodzenia”, „Dziadek”. W roku 2009 zaadaptował „Przygody Münchhausena” Gottfrieda Augusta Bürgera i wyreżyserował cieszące się dużym powodzeniem „Przygody barona Muenchausena” w łódzkim Teatrze Nowym.

Zdobywca kilkudziesięciu nagród na festiwalach teatralnych w Polsce i za granicą, między innymi pierwszej nagrody na VI Międzynarodowym Festiwalu Solistów Lalkarzy. Dwukrotnie był stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Od 2004 roku organizuje przy Staromiejskim Domu Kultury w Warszawie festiwal „Święto Głupców” (w roku 2010 rozpoczęcie festiwalu planowane jest na 30 stycznia).

Założył Instytut Sztuki Lalkarskiej przy własnym teatrze oraz Pracownię Teatru Przedmiotu przy Staromiejskim Domu Kultury w Warszawie. Jest autorem programów edukacyjnych (Lekcje z lalki) i terapeutycznych (Lalka z duszą). Prowadzi różnego rodzaju warsztaty dla dzieci i dorosłych, był terapeutą na plenerach twórców niepełnosprawnych organizowanych przez Stowarzyszenie NIKE. Współpracował ze Stowarzyszeniem Twórców Niepełnosprawnych, Stowarzyszeniem Rodzin i Przyjaciół Osób z Upośledzeniem Umysłowym „Chata z pomysłami”, Centrum Edukacji Teatralnej w Gdańsku, Teatrem Muzycznym w Gdyni, Białostockim Teatrem Lalek, Eksperymentalnym Studiem Tańca EST w Krakowie.

W roku 2007 opublikował książkę Teatr przedmiotu. Kulisy warsztatu. Arkana rzemiosła.

Informacje zaczerpnięte ze strony: www.walny-teatr.sdk.pl

Mikołaj Wiepriew

Urodzony w Sverdlovsku – Rosja. Reżyser Teatru Nikoli z Krakowa, mim, aktor, reżyser ruchu scenicznego.

1982 ukończył w Kijowie Miejską Akademię Cyrku i Sztuki Teatralnej, 1985-1987 wykładowca pantomimy w Kijowskiej Miejskiej Akademii Cyrku i Sztuki Teatralnej, 1987-1989 wykładowca w Instytucie Sztuki Teatralnej im. I.K.Karpenko-Kary.

Od 1990 prowadzi swój autorski teatr. Pierwotnie funkcjonował on pod nazwą Biały Klaun . Od 2003 znany jest jako Teatr Nikoli. Od 1992 żyje i pracuje w Krakowie. Współpracował między innymi z teatrami STU i KTO. 13.06.2013 uhonorowany został odznaką HONORIS GRATIA miasta Krakowa za całokształt działalności na rzecz godnego reprezentowania miasta Krakowa na arenie lokalnej i międzynarodowej. W 2013 roku jego spektakl „Lolita Dolly” został uznany za jeden z najlepszych przedstawień offowych w plebiscycie krytyków teatralnych miesięcznika „Teatr” – „NAJLEPSZY, NAJLEPSZA, NAJLEPSI W SEZONIE 2012/2013”

Aneta Stuglik

Aneta Stuglik (ur. 7 lutego 1978r. w Wadowicach) malarka, pedagog, społecznik. W 2005 roku ukończyła  dyplom na wydziale  malarstwa  Uniwersytetu Śląskiego  Filii w Cieszynie w pracowni malarskiej Lecha Kołodziejczyka . Od 1997 roku związana z andrychowską kulturą. Kierownik Działu Organizacji Imprez, instruktor teatralny, rysunku i malarstwa  Centrum Kultury i Wypoczynku w Andrychowie, przy którym w roku 2004 założyła Teatr Ruchu Forma, a w 2012 Teatr Ruchu Mini Forma.

Zrealizowała z nimi czternaście autorskich spektakli, które zdobyły najważniejsze nagrody na ogólnopolskich i międzynarodowych festiwalach teatrów amatorskich. Pomysłodawczyni  Ogólnopolskiego Festiwalu Teatralnego Dzieci i Młodzieży “Kociol Teatralny” oraz Ogólnopolskiego Festiwalu Teatralnego “Wiosna w Teatrze”. Zapytana kiedyś „dlaczego teatr?” odpowiedziała:

„Największą fascynacją mojego życia jest człowiek, a najpiękniej odkrywać go można poprzez teatr. To pasja, która mnie karmi, daje sens mojemu życiu i pozwala czuć…  Dlatego teatr…”

Urszula Kucharska

Ur. 23 maja 1973 w Andrychowie. Kulturoznawca, fotograf, podróżnik. Od wielu lat instruktor amatorskich grup teatralnych, które czterokrotnie zdobyły tytuł najlepszego zespołu teatralnego województwa śląskiego. Autorka wielu nagradzanych scenariuszy i spektakli dla dzieci i młodzieży.

Na co dzień instruktor Wiejskiego Domu Kultury w Pisarzowicach oraz fotograf. Zrealizowała sześć autorskich wystaw fotograficznych i zdobyła wiele nagród w konkursach fotograficznych.